Wesołych świąt ;)

 Cóż kochani życzę Wam spełnienia wszystkich marzeń, przychylności wszechświata, siły w ramionach i czystego ognia w sercu, co zapali wszystko wokół Was szczęściem i radością. Niech wszystko czego się dotkniecie, stanie się pomocne w spełnieniu marzeń, a każda najdrobniejszą nawet czynność przybliża Was do bycia najszczęśliwszą i najbardziej uśmiechniętą osobą spośród wszystkich ludzi.

Wesołych Świąt kochani blogerzy i blogerki  ;)

Oj dawno mnie nie było... Oj dawno... Dużo filmów zdążyło przewinąć się przed moimi oczami ;) Ale za dużo działo się w moim życiu bym miała czas na napisanie posta. Mam nadzieję, że uda mi się nadrobić zaległości ;)
Cóż, może zacznę od sprostowania mojego poprzedniego postu (choć na czas, gdy go publikowałam był aktualny). A otóż Charlie Hunnam odrzucił rolę Christiana Greya (cóż, nie dziwię się, bardzo trudno jest zagrać jedną z najbardziej pożądanych postaci literackich ostatnich lat). Według informacji, na dzień dzisiejszy, pana Szarego ma zagrać Jamie Dornan. 
Tego pana znam jedynie jako piekielnie seksowny szeryfa Grahama z serialu "Dawno dawno temu" (szerzej pewnie znany pod oryginalnym tytułem - "Once Upon a Time") ;) 

A to kilka zdjęć odtwórców głównych ról z sesji promującej :

Czy sprawdzi się on jako ucieleśnienie marzeń niejednej z kobiet pomiędzy 1 a 101 rokiem życia? O tym przekonamy się w Walentynki 2015 roku.
Swoją drogą ciekawy zabieg marketingowy - wypuszczać taki film w święto zakochanych ;) Ciekawe ile pań wyciągnie swoich partnerów do kina na ten konkretny obraz? ;)

Najbardziej oczekiwane nowiny!

Nareszcie jest znana obsada jednej z najbardziej oczekiwanych ekranizacji czyli książki autorstwa E. L. James "50 twarzy Greya".
Ogłoszono, że Christiana Greya zagra znany mi tylko z "Pacific Rim"Charlie Hunnam

(na razie kolega, jak to moje koleżanki stwierdziły, nie przypomina boga seksu ;P, nie umywa się do typu fanów czyli Matt'a Bomer'a). 

A Anastazję Steele (nieznana mi zupełnie) Dakota Johnson.

Reżyserią tego niezwykle oczekiwanego filmu zajmie się Sam Taylor-Johnson. Jest ona twórcą film opowiadającego historię dzieciństwa Johna Lennona, członka legendarnego zespołu The Beatles. Ciekawostką jest, że w biografii pod tytułem "John Lennon. Chłopak znikąd" główną rolę zagrał jej obecny mąż, młodszy od niej o 23 lata, Aaron Taylor-Johnson (który sam ma 23 lata:P).

Czy wybór głównych bohaterów jest trafiony? Czy Charlie podoła oczekiwaniom jakie mają wobec niego fanki seksownego i tajemniczego Greya? Czy Dakota poradzi sobie z rolą Any? Czy Sam zdoła oddać atmosferę książki w filmie, który będzie można wyświetlać w kinach? Na te i inne pytania będziemy mogli sobie odpowiedzieć po premierze filmu, która zaplanowana jest w Polsce na 1 sierpnia 2014 roku.

Safe haven

Bezpieczna przystań / Safe haven (2013)

reżyseria: Lasse Hallström; scenariusz: Leslie Bohem, Dana Stevens

Kiedy tajemnicza, młoda kobieta, Katie (Julianne Hough) pojawia się w nadmorskim miasteczku w Karolinie Północnej, budzi ciekawość tutejszych mieszkańców. Zamknięta w sobie bohaterka unika jakichkolwiek bliższych znajomości. Pewnego dnia poznaje owdowiałego właściciela niewielkiego sklepu, Alexa (Josh Duhamel). Dziewczyna coraz bardziej angażuje się w życie Alexa i jego dzieci oraz zapuszcza korzenie w lokalnej społeczności.

[filmweb.pl] 

Kolejny film, który nie wchodzi na ekrany polskich kin, a zostaje od razu wydany w formie płyt DVD. Dlaczego? Czy dystrybutorzy myślą, że nikt na niego nie pójdzie, że na nim nie zarobią? Jestem pewna, że fani twórczości Nicholasa Sparksa chętnie zobaczyli by na dużym ekranie filmową adaptację jego książki. 

Film obejrzałam już na początku lipca, ale czekałam z napisaniem recenzji, aż przeczytam książkę (wiem, nie powinno się porównywać ekranizacji z pierwowzorem, bo wiadomo film filmem, a książka książką, ale skoro mam okazję... ;)).

Zacznijmy może od aktorów. Alex'a Wheatley'a zagrał Josh Duhamel (jak ja zazdroszczę Fergi, też bym chciała mieć takiego męża!), którego widziałam już w kilku innych rolach. Zazwyczaj wcielał się w bohaterów, którym jest ciężko dorosnąć lub odwrotnie, facetów, którzy wiedzą czego chcą. Tu zagrał rolę wdowca i troskliwego ojca dwójki dzieci, który od śmierci żony samotnie boryka się z trudami codziennego życia. Prowadzi on sklep połączony ze stacją benzynową, który znajduje się w małym miasteczku, Southport (ono naprawdę istnieje, wygooglowałam je ;)) i jest on przystankiem dla podróżujących. Właśnie tam poznaje on Katie i można powiedzieć, że właśnie tam zakochuje się w niej. 

Przez większość filmu miałam ochotę podejść do niego i się przytulić. Zagrał bardzo troskliwego człowieka, który jest opoką dla swoich dzieci. Człowieka, który nie załamał się po tym jak został sam z dwójką małych dzieci.

(Aha i jeszcze jedno, nie mogę uwierzyć, że on ma 40 lat!)

Julianne Hough (znam ją głównie z filmów muzycznych takich jak "Rock of Ages") zagrała tajemniczą Katie Feldman, która pojawiła się nie wiadomo skąd w Southport. Nikt nie wie kim ona jest, a sama nie garnie się do nawiązywania znajomości stroniąc od ludzi. Wynajmuje dom w lesie i podejmuje prace w restauracji. Jedyną osobą, z którą utrzymuje jakiekolwiek stosunki jest jej sąsiadka Jo. Mimo tego zaczyna zbliżać się do właściciela sklepu oraz jego dzieci.Nikt nie wie, że ta młoda i atrakcyjna kobieta skrywa mroczny sekret, który nie pozwala jej zaufać ludziom. Czy jest ona tym za kogo się podaje?

Julianne zagrała nieufną kobietę mimo iż wyglądem przypomina typową dziewczynę z sąsiedztwa. Muszę przyznać, że nieźle wyszła jej ta rola. Wcześniej widziałam ją jako wesołą dziewczynę, czerpiącą z życia. Tu odegrała zupełnie inną postać - kobietę, która w swoim życiu wiele przeszła, ucieka przed przeszłością, a na jej teraźniejszość kładzie się cień strachu. 

Kolejną postacią, która mnie bardzo zaskoczyła była Jo zagrana przez Cobie Smulders. To sąsiadka Katie, o której niewiele można powiedzieć. To naprawdę niesamowita postać jeszcze bardziej tajemnicza niż główna bohaterka.Wiadomo jedynie, iż mieszkała kiedyś w Southport i wróciła po długiej nieobecności. Do samego końca filmu nie mogłam jej rozszyfrować, a to kim ona okazała się pod koniec filmu było dla mnie prawdziwym szokiem! Nie będę zdradzać kim jest ta tajemnicza postać, bo zepsułabym całą zabawę z oglądania filmu ;)
Od samego początku starała się przełamać barierę jaką postawiła przed sobą jej sąsiadka pragnąc się z nią zaprzyjaźnić. W końcu jej się udało co zaowocowało otwarciem się Katie na innych. Można powiedzieć, że to ona pomogła wymienionej wyżej dwójce "zejść się" ;) i miała w tym swój ukryty cel. 
 

Ogólnie fabuła bardzo przypadała mi do gustu (cóż, lubię romantyczne historie, ale z głębszym przesłaniem). Ona -  piękna i tajemnicza nowo przybyła, on - przystojny właściciel sklepu, wdowiec z dwójką słodkich dzieciaków, powoli kiełkująca przyjaźń, a później miłość. Typowe love story. Ale czy na pewno? Nie do końca. W ten idylliczny obraz wkrada się jej tajemnica i konsekwencje. Czy bohaterowie pokonają przeciwności, a sekret wyjdzie na jaw? Cóż... nie obejdzie się bez komplikacji.

No a teraz czas na porównania ;) Wiadomo, książka i film nie muszą mieć wiele wspólnego oprócz głównych bohaterów i ogólnego zarysu fabuły. Ale ja lubię zwracać uwagę na szczegóły. Nie mówię już o różnicach w historii, niewątpliwie w książce można przedstawić więcej szczegółów, sytuacji, retrospekcji, uczuć i faktów. Film musi zmieścić w swoim zakresie czasowym całość historii, ukazać najważniejsze aspekty sensu ogółu oraz wyważyć całość tak aby widz nie był znudzony już po pierwszych 15 minutach filmu ;) Ale są pewne szczegóły takie jak kolor włosów, inne szczegóły wyglądu zewnętrznego (nie chcę wymieniać o co chodzi, bo bym zdradziła zbyt dużo z historii) czy choćby miejsce, z którego przybyła bohaterka mogły być takie same jak w książce. 

Podsumowując film jest de facto ciekawym obrazem ukazującym ważne w obecnym czasie problemy z nutką nierealności ;) Mnie naprawdę przypadła do gustu historia tajemniczej Katie, która w swojej odwadze zrobiła to co nie może zrobić wiele kobiet.

Moja ocena: 8/10

Bonjour Paris :)

Przedstawiam poniżej kilka zdjęć z mojej wyprawy do Paryża :) Szkoda, że trwała ona tak krótko...

Trzeba przyznać, że to miasto ma swój urok, w końcu nazywane jest miastem zakochanych, ale jest on trochę przereklamowane. Ciekawi za to są ludzie ;) Na początku naszej wyprawy w miasto napotkałyśmy problem - nie mogłyśmy trafić do metra. Spotkanego po drodze Francuza spytałyśmy o drogę. On niestety niezbyt mówił po angielsku, a my nie znałyśmy (i dalej nie znamy) francuskiego. Wtedy on niewiele myśląc... poszedł do domu po kartkę i długopis zostawiając nas przy otwartym aucie. Nie mogłyśmy w to uwierzyć :P Ale dzięki niemu mogłyśmy wyruszyć na podbój Paryża :)

 A oto niesamowity widok z Wieży Eiffla...

 To była moje pierwsza zagraniczna wycieczka i mam nadzieję, że nie ostatnia ;)

Stoker

Stoker (2013) 
reżyseria: Chan-wook Park scenariusz: Wentworth Miller

Ojciec kilkunastoletniej Indii Stoker ginie w tajemniczym wypadku samochodowym. Wkrótce potem do wielkiego, położonego na odludziu domu, w którym dziewczyna mieszka wraz z niezrównoważoną matką, wprowadza się brat zmarłego, wuj Charlie. India nie wiedziała dotąd o jego istnieniu. Początkowo jest zafascynowana Charlie'em, szybko jednak nabiera podejrzeń co do jego intencji...
[filmweb.pl]

Długo wzbraniałam się przed obejrzeniem tego filmu. Mimo, iż lubię filmy psychologiczne to miałam pewne wątpliwości co do tego czy przypadnie mi on do gustu. I nadal się zastanawiam...
Byłam bardzo zaskoczona widząc nazwisko Wentwortha Millera jako twórcy scenariusz do tego filmu. Ja osobiście znam go tylko z "Dinotopi" (miniserial, który oglądałam mając 12-13 lat :P) i ze "Skazanego na śmierć" (przyznaję - nie obejrzałam wszystkich odcinków). To chyba pierwszy obraz do którego Miller stworzył scenariusz, więc nie mam porównania. Nie oglądałam również innych filmów koreańskiego reżysera Chan-wooka Parka.
Mogę jednak wypowiedzieć się co do gry aktorskiej głównej trójki aktorów Mii Wasikowskiej, Matthew Goodego i Nicole Kidman. Oczywiście od strony laika, nie posiadającego wykrztałcenia na ten temat :P
Goodego znam jedynie z ról przeciętnego faceta z pewnym urokiem osobistym, a tutaj... totalne zaskoczenie! Już od pierwszej sceny z nim wiedziałam, że wujek Charlie sporo namiesza. I nie pomyliłam się ;)  Jego spokój oraz opanowanie połączone z urokiem osobistym (ten jego uśmiech miejscami mnie przerażał) stworzyło iście diaboliczną postać. Nie można było od razu poznać jego intencji, pod maską uosobienia dżentelmena i światowca skrywał drugą twarz, którą pokazała pod koniec filmu. Cała jego postać owiana była tajemnicą, ani India ani jej matka nie wiedziały o jego istnieniu! Czym to było spowodowane? Dlaczego nigdy ich nie odwiedzał? Czemu wszyscy dziwią się, że zjawił się on akurat teraz?

Nicole Kidman oglądałam w wielu filmach, ale najbardziej zapadła mi w pamięć jej kreacja Grace Stwart w "Innych". Tam również zagrała niezbyt zrównoważoną psychicznie matkę, która straciła męża (no powiedzmy, zaginął na wojnie). Nie zdziwił mnie więc wybór jej na odtwórczynię roli Evelyn Stoker. Wypadła naprawdę przekonywająco jako zepsuta wdowa, pragnąca uwagi nowego mężczyzny. Jej posągowa uroda pasowała do stereotypowej wdowy po panu na włościach chcącej zapełnić pustkę po mężu nowo przybyłym. Czy jej się udało?
Jeśli chodzi o Mię Wasikowską, znaną głównie z roli Alicji w "Alice in Wonderland", to przyznaję, iż trochę się bałam jej postaci, osiemnastoletniej Indii. Podobnie ja Annabel Cotton, którą grała w "Restless", India jest dość nietypową postacią. Od pierwszych scen filmu było wiadomo, że nie jest ona zwyczajną nastolatką przeżywającą okres buntu. Lubiła polować, chodziła tylko i wyłącznie w butach, które dostawała w prezencie od ojca (powiedzmy), niewiele mówiła, zamknięta raczej we własnej rzeczywistości. India była jedną z najbardziej nieprzewidywalnych postaci w filmie. Cicha, słysząca i widząca więcej od innych od pierwszego spojrzenia nie ufała stryjowi, o którym nigdy nie słyszała. Cóż, słusznie. Podskórnie przeczuwała, że związana jest z nim tajemnica i nie jest tu tylko po to by wyrazić żal oraz wsparcie po stracie Richarda Stokera.
Co do samej historii, była ona dość przewidywalna, ale tylko do pewnego momentu w filmie. Zakończenie jest dość zaskakujące i tłumaczy kilka kwestii. Całość zaczyna i kończy się tą samą sceną, czym sprawia wrażenie zapętlenia całej historii i zebraniem wszystkich emocji w jedno miejsce.
Ogólnie mam mieszane uczucia co do filmu. Powierzchownie obraz jest dość nudny, ale drugie dno jest o wiele ciekawsze, skupia się ono na emocjach bohaterów i ich osobowościach. Ciekawa jest również gra między trójkątem India-Charlie-Evelyn. Może gdy drugi raz obejrzę film zdecyduję się na jakąś bardziej konstruktywną opinię.
Jeśli chodzi komuś o rozrywkę - nie polecam filmu, jeśli zaś chcecie obejrzeć coś nad czym chcielibyście trochę pomyśleć zachęcam chociażby dla samego uśmiechu i oczu diabolicznego wujka Charliego ;)

Moja ocena: 7/10

Wielu ludzi nie zdaje sobie sprawy jak duża ilość scenariuszy filmowych została napisanych na podstawie książek. Jak wiele istnieje adaptacji danej publikacji. Dopiero po obejrzeniu filmu i poszperaniu w źródłach można się dowiedzieć na podstawie jakiego działa został on nakręcony. Zdarzają się oczywiście takie bestsellery jak Zmierzch czy seria o Harry’m Potterze, o których wiadomo, iż powstały na podstawie książek. Lecz one w swojej kampanii reklamowej zawierały informację, że powstały w oparciu o istniejący utwór. Ale czy owe publikacje obroniły by się bez realizacji filmowej? Czy udało by im się osiągnąć taką sprzedaż? Raczej wątpię. Obecnie rynek zalewany jest wznowieniami wydań owych tytułów bazujących na popularności filmu. Ale nie tylko wydawcy korzystają na tym sukcesie. W tej chwili produkowana jest ogromna liczba gadżetów z wizerunkami głównych bohaterów (od zeszytów, lalek, koszulek, plakatów po zastawę stołową) oraz kostiumów pozwalających wcielić się w role (tu prym wiedze Harry Potter). Równie znane są adaptacje klasyk literatury takich jak Romeo i Julia Szekspira, których powstały już dziesiątki, Quo Vadis Henryka Sienkiewicza czy Nędzników Wiktora Hugo, których najwcześniejsza ekranizacja powstała na początku XX w, a ostatnio wyprodukowano nagrodzony Oscarami musical pt. „Les Miserables Nędznicy”. Warto wspomnieć o Draculi Brama Stokera, który to doczekał się ponad trzydziestu adaptacji, a najwcześniejsza pochodzi z lat 20 ubiegłego wieku. Nie można oczywiście zapomnieć o adaptacjach sławnych baśni i i legend. 
A co z resztą? Co z mniej znanymi adaptacjami? Obecnie kręconych jest mnóstwo filmów realizowanych na podstawie książek. Jednymi z takich obrazów są : „Now Is Good” na podstawie książki Jenny Downham Zanim Umrę, „Charlie” jako ekranizacja The Perks of Being a Wallflower Stephena Chbosky (oba filmy nie mają wyznaczonej daty polskiej premiery), „Intruz” na podstawie dzieła o tym samym tytule autorstwa Stephenie Meyer – i chyba tylko dlatego wiele osób słyszała o tej książce, „Wiecznie żywy”, który nakręcony został na podstawie Ciepłych ciał Isaaca Mariona czy nawet „Piękne istoty” będące ekranizacją publikacji o tym samym tytule autorstwa Kami Garcia i  Margaret Stohl. 
Ale ile z książki jest w owym filmie? Wiadomo, film rządzi się swoimi prawami i nie da się wiernie odtworzyć danej historii, ale niektórzy scenarzyści korzystają tylko i wyłącznie z bohaterów lub ogólnego zarysu fabuły. Najgorszą zbrodnią jest wyrzucenie głównego wątku lub zmiana tylko jednego elementu. Osoby, które czytały wcześniej książkę, mogą być rozczarowani takim obrotem spawy.
Podsumowując adaptacje filmowe mogą pomóc w rozpowszechnianiu czytelnictwa, ale tylko w przypadku gdy kampanie reklamowe wyraźnie zaznaczą fakt, że scenariusz powstał w oparciu o konkretne dzieło. W obecnych czasach tak też się dzieje, ale co z tego wyniknie? Za wcześnie na wyrokowanie.